Dlaczego mój pies je trawę? (I kiedy zacząć się martwić)

Jeśli twój pies przystaje w połowie spaceru i zaczyna się paść jak mała krowa, krótka odpowiedź brzmi: jedzenie trawy jest normalne, bardzo powszechne i zwykle nie ma się czym przejmować. Robi to od czasu do czasu większość psów, a w ogromnej większości przypadków nie oznacza to, że dzieje się coś złego.

Ale „zwykle nieszkodliwe” to nie to samo co „zawsze nieszkodliwe”, więc przyjrzyjmy się, dlaczego psy naprawdę to robią i w jakich nielicznych sytuacjach zasługuje to na uwagę.

„Mój pies je trawę, bo źle się czuje” — raczej nie

Najpopularniejsze wyjaśnienie mówi, że psy jedzą trawę, żeby wywołać wymioty, gdy im niedobrze. Brzmi sensownie, ale dane tego nie potwierdzają.

W dużej ankiecie wśród opiekunów psów przeprowadzonej przez naukowców z UC Davis mniej niż 1 na 10 psów wykazywał jakiekolwiek oznaki choroby przed zjedzeniem trawy, a mniej niż 1 na 4 zwymiotował po niej. Gdyby trawa była psim lekarstwem, te liczby byłyby znacznie wyższe. Czasem pies z rozstrojonym żołądkiem faktycznie łapczywie pochłania trawę i wymiotuje, to się zdarza. Ale u codziennego skubacza choroba jest wyjątkiem, a nie regułą.

Więc po co psy jedzą trawę?

Uczciwa odpowiedź brzmi: nie ma jednego potwierdzonego powodu, ale prawdopodobne wyjaśnienia są uspokajająco przyziemne:

• Bo lubią. Trawa ma fakturę i smak, które wielu psom po prostu odpowiadają, zwłaszcza świeża, wiosenna. Niektóre psy wybierają konkretne kępki jak prawdziwi koneserzy.
• To spadek po przodkach. Psy pochodzą od oportunistycznych padlinożerców, a badania dzikich psowatych pokazują, że materiał roślinny regularnie trafia do ich diety. Trochę skubania wygląda na normalne psie zachowanie, a nie na usterkę.
• Odrobina błonnika. Trawa to balast pokarmowy i część psów podskubuje ją mniej więcej tak, jak my sięgamy po coś chrupiącego i zielonego.
• Nuda albo nawyk. Przy niedostymulowaniu skubanie daje zajęcie w skądinąd nudnym ogrodzie. A jeśli kiedyś przyciągnęło twoją uwagę, mogło zostać po cichu nagrodzone.

Zwróć uwagę, czego na tej liście nie ma: dominacji, złośliwości i dramatycznego niedoboru pokarmowego. Jeśli pies je zbilansowaną karmę i spokojnie podskubuje od czasu do czasu, to zwyczajne psie sprawy.

Czy jedzenie trawy jest niebezpieczne?

Sama trawa prawie nigdy. Ryzyko bierze się z tego, co jest na niej albo obok niej:

• Chemia ogrodowa. Herbicydy, pestycydy i część nawozów bywają toksyczne. Nie pozwalaj psu skubać świeżo opryskanych trawników, także w parkach i na poboczach, gdzie nie wiesz, czym je potraktowano.
• Trujące rośliny w pobliżu. Pies buszujący w rabacie potrafi spróbować czegoś więcej niż trawy. Lilie, naparstnica oraz cebulki żonkili i tulipanów to częste ogrodowe zagrożenia.
• Pasożyty. Trawa w miejscach zanieczyszczonych przez inne zwierzęta może przenosić jaja pasożytów, a ślimaki na źdźbłach w niektórych regionach przenoszą robaki płucne. Regularna profilaktyka przeciwpasożytnicza pokrywa większość tego ryzyka. Zapytaj weterynarza, co jest właściwe w twojej okolicy.

⚠️ Skontaktuj się szybko z weterynarzem, jeśli pies łapczywie pochłania trawę i wielokrotnie wymiotuje, nagle zaczyna się paść znacznie częściej niż zwykle, jest apatyczny albo odmawia jedzenia, ma biegunkę towarzyszącą skubaniu lub mógł zjeść opryskaną trawę czy trującą roślinę. Każdy z tych punktów zmienia „normalne zachowanie” w „trzeba to sprawdzić”.

Czy powstrzymywać psa przed jedzeniem trawy?

U zdrowego psa, który spokojnie skubie bezpieczną, nietraktowaną trawę, nie musisz. Pilnowanie każdego kęsa zwykle rodzi więcej frustracji, niż zapobiega.

Zamiast tego warto:

• Zadbać o własny trawnik. Odpuść chemię tam, gdzie bawi się pies, albo trzymaj go z dala od opryskanego terenu przez czas podany na etykiecie preparatu.
• Sprawdzić dietę, tak na wszelki wypadek. Jeśli pies pasie się dużo, wspomnij o tym przy najbliższej wizycie u weterynarza i upewnij się, że karma jest pełnoporcjowa i zbilansowana. Rzadko jest to przyczyna, ale łatwo tę kratkę odhaczyć.
• Dołożyć zajęć, jeśli obraz pasuje do nudy. Pies pasący się z bezczynności potrzebuje ciekawszych rzeczy do roboty: węchowych spacerów, zabawek interaktywnych, gryzaków i kilku minut szkolenia dziennie.
• Nauczyć pewnego „zostaw”. Przy opryskanych trawnikach, podejrzanych roślinach i tym jednym parku, gdzie wszystko ląduje w pysku, wesołe, dobrze wyćwiczone „zostaw” jest najłagodniejszym narzędziem, jakie masz. Bez żadnego szarpania smyczą.

Zbuduj z Ruffy nawyki, które robią z pasienia bezpieczną sprawę

Pewne „zostaw” i pies, którego głowa dostaje codziennie porządną pracę, rozwiązują większość obaw wokół jedzenia trawy, zanim się pojawią. Aplikacja Ruffy uczy obu rzeczy: bez przymusu, krok po kroku, w kilka minut dziennie, od gier na samokontrolę po pomysły na zajęcia, które biją nudę u źródła.

Pobierz Ruffy za darmo i zamień panikę „wypluj to!” w spokojne, wesołe „zostaw”. 🐾